Aktywna turystyka

Rezerwat przyrody Luboń Wielki

0 / 5
Dodaj do ulubionych

Rezerwat przyrody Luboń Wielki to rezerwat przyrody nieożywionej na Luboniu Wielkim (1022 m n.p.m.) w Beskidzie Wyspowym. Ma powierzchnię 11,80 ha. Rezerwat ten został utworzony w 1970 roku.  

Znajduje się na stromych, południowo – wschodnich stokach góry, na wysokości 746 – 1014 m n.p.m.

Budujące go skały to piaskowce serii magurskiej pochodzące z eocenu. Na obszarze rezerwatu znajduje się największy w Beskidzie Wyspowym jęzor osuwiska fliszowego z gołoborzem, a ponadto obszar pokryty oderwanymi skałami, nisza osuwiskowa zawalona skalnymi blokami i ściana osuwiskowa. Osunięte skały tworzą grzędy i garby skalne wysokości kilku metrów, zwane Dziurawymi Turniami. Obszar ten otoczony jest lasem, w dolnej części jest to las jodłowo – świerkowy (z przewagą świerka i domieszką buka), w górnej buczyna karpacka. W dość ubogim runie leśnym występują borówki i paprocie: nerecznica szerokolistna i wietlica samicza. W zacienionych miejscach rozwijają się bujnie zbiorowiska mchów, wątrobowców i paproci. Z ciekawszych roślin w lesie otaczającym rezerwat występują: goryczka krzyżowa, kruszczyk rdzawoczerwony, marzanka wonna, paprotka zwyczajna, porzeczka alpejska, śnieżyczka przebiśnieg, wawrzynek wilcze łyko, paproć zanokcica północna.

Wśród bloków i płyt skalnych na obszarze rezerwatu znajdują się liczne nisze i szczeliny jaskiniowe. Już Kazimierz Sosnowski wzmiankował o dwóch jaskiniach. Kowalski w 1954 roku zbadał i opisał Jaskinię w Luboniu Wielkim. Później speleolodzy spenetrowali i opisali jeszcze wszystkich w Dziurawych Turniach. Największa jest Jaskinia w Luboniu Wielkim. Ma ona 26 m długości i deniwelację 9 m. Jako jedyna posiada ona własny mikroklimat. Obserwowano i niej w zimie 1999/2000 r. hibernujące dwa nietoperze (nocki duże).

Przez teren rezerwatu prowadzi żółty szlak turystyczny z Rabki – Zaryte na szczyt Lubonia Wlk. Jest to tzw. Perć Borkowskiego. Czas przejścia do rezerwatu ok. 1.50 godz. Na szlaku tym turysta spotka się z atrakcjami niespotykanymi gdzie indziej w Beskidach; wspinaczką po gołoborzu, płytach i blokach skalnych.

Zagrożeniem dla rezerwatu jest zaśmiecanie go przez turystów oraz postępujące zarastanie gołoborza lasem. Osypujące się z drzew liście sprzyjają tworzeniu gleby, na której porasta roślinność. Nieusuwanie drzew i roślinności niewątpliwie przyspieszy naturalny proces zarastania tego pięknego, wyjątkowego w Beskidach obszaru.

Interaktyna Mapa Atrakcji TurystycznychPopularyzacja atrakcji turystycznych Województwa Małopolskiego.